Vorige week was ik op pad gegaan om eens uit te kijken naar een houtsnip. Deze soort leeft vooral in bossen en door hun schutkleur vallen ze niet op, maar tijdens perioden met sneeuw kun je ze gemakkelijker zien. Tenminste dat wordt geschreven. In de praktijk moet dat dan ook nog blijken. Nadat ik langs een kanaal een paar grote zaagbekken zag en had gefotografeerd, liep ik terug naar de auto en er kwam een wandelaar van de andere kant. Vlak voor de wandelaar vloog een vogel op en een eindje voor mij ging deze weer op de grond. Ik zag de lange snavel en dacht: hebbes: houtsnip. Maar het bleek een watersnip… Ook leuk, daar niet van.
Ook deze soort had het moeilijk tijdens de vorstperiode. Dus nog geen houtsnip gezien. De grote zaagbekken lieten zich wel goed zien:
In het Lofargebied kon ik van dichtbij een waterral fotograferen. Voorzichtig, van achter mijn auto, zag ik hem langs het ijs schuifelen.
Ook deze soort leeft meestal verscholen en het is gaaf om er dan één zo dichtbij te zien.
Een havik waande zich onbespied, half verscholen in de struiken. Natuurlijk ook op zoek naar iets eetbaars. De vogels hadden het moeilijk deze week!
Langs de randen van het gebied zijn stroken ingezaaid met bloemenmengsels. De akkervogels kunnen hier ook in de winter van profiteren. Het was wel een succes. Ik zag er altijd veel putters, kneutjes, vinken, groenlingen, geelgorzen en de laatste tijd ook veel kepen. Op de grond was met al die sneeuw niets te vinden, zo zag ik ze vaak bij de oude zonnebloemen:
Een torenvalk was boven het vinkenveldje aan het jagen, hij ging deze keer duidelijk voor één van de kleine vogeltjes:
Hij bleef het maar proberen, maar de kleine vogeltjes waren hem te slim af en hielden zich doodstil. Prachtig om te zien.
Afgelopen zaterdag was het weer tijd voor de maandelijkse SOVON-telling van watervogels, ganzen- en zwanen. Tijdens die telling zagen we dan eindelijk een houtsnip. Wat een mooi moment, en weer een nieuwe soort voor mijn lijst.
‘s Middags zagen we in Stadskanaal nog een mooie brilduiker vrouw:
Het was een mooie dag, zowel wat betreft het weer als de vogels. Zondagmorgen wilde ik graag naar de dijk bij Delfzijl omdat de vorstperiode snel voorbij zou zijn. Nog even kijken naar het ijs daar.
Maar eerst werd ik door mijn ega verrast met een Valentijnsontbijt. Wij doen eigenlijk nooit aan Valentijnsdag, maar dit was een leuke verrassing!
Het was bar koud daar op de dijk, maar wat was het mooi! Je zag een heel breed stuk met ijs, en vlak daar achter zag je het water langzaam stromen. Het hele landschap daar was heel erg indrukwekkend, ik hou er van!
We zijn nog even doorgereden naar de kwelder bij de Eemshaven. Ook daar was het erg mooi, koud en winderig ook. Er zat ineens een vogeltje voor ons op de grond, mijn ega zei: kijk ‘es… Ik maakte gelijk wat foto’s, het leek me een sneeuwgors. Maar het bleek een ijsgors. Zomaar weer een nieuwe soort:
Er vlogen veel groepjes kleine vogeltjes rond. Op het eerste gezicht lastig te bepalen welke het waren.
Op een gegeven moment ging er een groepje redelijk in de buurt op de grond zitten. Ik kwam tot de conclusie dat het fraters moesten zijn… die had ik ook nog nooit gezien!
Een haas leefde zich ook even uit:
Hij had in ieder geval de ruimte:
Drieteenstrandlopers, die je anders meestal in groepen op het strand treft, kwamen erg dichtbij:
Twee bonte strandlopers zaten kleumend bij elkaar:
en hierna hadden wij het ook wel gezien. Ik had nog gehoopt op strandleeuweriken maar die houden we nog te goed 😉
Al met al was het een prachtig weekend, we zijn heerlijk op pad geweest. Dat moest ik deze week flink bezuren, maar dat is dan niet anders. Het genieten en nagenieten was ook heel wat waard!
