Duizend zeepbellen.

Vorst… nachtvorst en een beetje mist, dus rijp aan de bomen en struiken. Het geeft gelijk een winters gevoel. Ik vind dit heerlijk weer, vooral als de zon er bij schijnt. Van een aantal mede-fotoclubleden heb ik vorig jaar prachtige foto’s gezien van bevroren zeepbellen. Het is mij nog nooit gelukt hier ook een mooi resultaat mee te halen. Vanmorgen dacht ik: oké, poging zoveel. Ergens moeten wij nog van die flesjes bellenblaas hebben voor de kleinkinderen. Ik heb ze gevonden maar helaas was er 1 leeg en de ander bijna leeg. Toch heb ik er nog mooi mee kunnen spelen. Alleen het resultaat is niet zoals ik had gehoopt! Zoals de titel van dit blog al aangeeft heb ik wel duizend zeepbellen geblazen, waarvan er 999 direct kapot gingen zodra ze ook maar ergens mee in aanraking kwamen. Ik doe vast iets niet goed…

Boven het bevroren grasveld in de schaduw:

20161205-zeepbel-2

Onder de kastanjeboom:

20161205-zeepbel-3

Feit is dat dit best moeilijk is (of ik doe te moeilijk, dat kan ook).  Want wat je wilt is een zeepbel die op een leuke plek (in verband met de achtergrond) gaat liggen. De bedoeling is dan dat er van die mooie vorstveren op ontstaan. Wat je ook wel op de ramen ziet als het vriest. Uit de wind en uit de zon is ook heel belangrijk want anders gaat ‘ie daardoor alleen al snel kapot. Maar allereerst moet er dus wel eentje gaan liggen zonder direct stuk te gaan! Om alle factoren de juiste rol te laten spelen heb je ook heel veel geluk nodig. Ik heb verschillende achtergronden geprobeerd: de heg, een stapel stenen en de tuintafel. Bij de heg ontdekte ik dat al die takjes en bevroren blaadjes eigenlijk obstakels waren voor de zeepbellen. Pats dus. Op de stenen lukte het eerst ook niet, ik vond die ondergrond niet zo mooi, maar ja je probeert wat. Toen ik de moed al begon op te geven zag ik ineens dat er 1 zeepbel was blijven liggen op een steen… wow mazzel. Gauw het statief naar beneden laten zakken en foto’s maken.

20161205-zeepbel

Toen zag ik dat er ook al een half bevroren stuk zeepbel op de voorgrond lag. Die had ik dan al gemist… Deze foto vind ik redelijk. Wat mij stoort is de lichte streep op de achtergrond. Dat is de stam van een appelboom waar de zon op scheen. De bol had scherper gekund. Het licht op de bol vind ik wel weer mooi. ook zijn er wel de ‘vorstveren’ op te zien. Wat je ook ziet op deze foto is een heel klein iniminie zeepbelletje. Die zag ik later ook op de tuintafel liggen toen ik daar nog wat pogingen deed een mooie zeepbel te laten bevriezen. Het spul was inmiddels op en ik had nog gauw wat bijgemaakt met afwasmiddel. Maar vanaf dat moment kon ik geen mooie bellen meer blazen, de verhouding was denk ik niet goed. Bij -5 graden was het me inmiddels ook koud genoeg. De vogels waren erg onrustig want die wilden natuurlijk bij het voer in het vogelhok. Doordat ik daar steeds in de buurt was, gingen ze van de heg naar de coniferen en weer terug. Ik dacht ik ga maar weer naar binnen. Toen zag ik ineens dat hele kleine belletje op de tuintafel. Echt niet meer dan een anderhalve centimeter in doorsnee! Helaas was het geen complete bol meer. Maar hierop zie je wel weer die mooie ‘vorstveren’.

20161205-zeepbel-4

Al met al heb ik mij er bijna een uur mooi mee vermaakt. Tot slot heb ik nog de focus stacking techniek toegepast op wat bevroren planten. Die foto’s moet ik nog samenvoegen, dus die komen later.

 

 

Reigers en herfstkleuren

Je ziet ze overal: blauwe reigers. In onze woonomgeving zag ik dit najaar ook weer veel jonge blauwe reigers. Die moeten op een gegeven moment hun eigen voedsel zoeken en zwerven dus uit. Daardoor staat er weer regelmatig een blauwe reiger bij onze vijver. Ik zie ‘m ook wel eens op het dak van de garage staan, of bij de buren. In de vlucht bekeken zijn het best mooie vogels:

20161026-blauwereiger

Veel mooier nog zijn de grote zilverreigers. Prachtig wit en daardoor lijken ze heel statig. Ze zijn ook erg schuw, bij het minst of geringste vliegen ze op. Je kunt ze op afstand wel fotograferen, maar moet er niet te dichtbij komen. Ik zag een grote zilverreiger relaxen in het Lofar-gebied.

20161026-grotezilverreiger

Even later had ik ze beide ‘gevangen':

20161026-reigers

Eind oktober ben ik nog een dagdeel in een vogelkijkhut in Emmen geweest. De hut is nog niet zo lang in gebruik. Ik vind het leuk om dit in eigen omgeving te kunnen doen, handig als je niet altijd goed mobiel bent. Je zit er lekker rustig, alleen. Het is dan natuurlijk wel afwachten welke vogels er voor de hut verschijnen. Meestal zijn er ook de vogeltjes die in je eigen tuin ook voorkomen, zoals de koolmees:

20161029-koolmees

en de fazant:

20161029-fazant

Fazanten lopen ‘s winters ook vaak in onze tuin. Maar zo mooi kleurrijk krijg ik de haan er thuis niet op. Het licht was hier zo veel mooier. De kleuren in de achtergrond passen mooi bij de fazant.

Pimpelmees was er ook:

20161029-pimpelmees

Op een gegeven moment verschenen er twee geelgorzen:

20161029-geelgors

een vrouwtje (boven) en een mannetje:

20161029-geelgors-man

Een ekster zat zo dichtbij dat ik hem niet volledig in beeld kreeg:

20161029-ekster

Een winterkoning kwam ook poseren:

20161029-winterkoning

en een bad nemen:

20161029-winterkoning-2

En dan maar schudden tot je weer droog bent:

20161029-winterkoning-3

Er kwam zelfs nog een libel in de zon zitten:

20161029-libel

Wil je meer weten van de vogelhut in Emmen, kijk dan even op de website van HJ Vogelkijkhutten (klik).

Schier III

Door allerlei ongemakken kwam het er maar niet van verder te gaan met mijn blog. Bij deze alsnog het laatste deel van onze week op Schiermonnikoog.

Op de zaterdag voordat we weer vertrokken van Schiermonnikoog, konden we op de valreep nog mee met een fietsexcursie. De organisatie was vanuit Waarneming.nl en de excursieleider was Martijn Bot van Birdingholland. Men wilde natuurlijk graag de groep roodhalsganzen zien en dat was het eerste doel van die dag. Gelukkig hebben we ze gevonden, tussen de brandganzen. Je fietst er zo voorbij als je niet weet waar je op moet letten!

20161015-exc-roodhalsganzen

Op het wad zagen we ontelbaar veel berg- en andere eenden, steltlopers en meeuwen:

20161015-wadvogels

Een bijzondere soort die deze periode op het eiland voorkwam, was de bladkoning. Een klein vogeltje dat niet gemakkelijk te zien en te fotograferen was. Uitgerekend deze dag was ik niet al te fit en heb me daardoor ook niet bijzonder in kunnen spannen om op bijzonderheden te letten. Hierdoor ontging mij de bladkoning die vlak bij ons in de buurt zat. Het vogeltje werd door Martijn als eerste gehoord. Mijn ega was degene die als eerste, bij toeval, een foto van de bladkoning maakte:

bladkoning

Bladkoning ©TeijoDoornkamp

Zelf heb ik het hele vogeltje niet gezien. Ik moest het doen met een keep, een buizerd en nog wat andere ‘gewone’ vogeltjes 😉 . Wel weer leuk was een Noordse kauw. Dit is een ondersoort van de veel bij ons voorkomende kauw, een kraaiachtige vogel, goed herkenbaar aan de witte iris. Een Noordse kauw heeft een ‘witte halsband':

20161015-noordsekauw

Deze soort komt dus uit het hoge Noorden, als het daar te koud wordt dan trekken ze naar Denemarken, de BeNeLux of Frankrijk.
De excursie was een leuke, leerzame dag waarop we zo’n 80 verschillende vogelsoorten hebben gezien en of gehoord. Nadat we de anderen van de groep naar de boot hadden begeleid, kwamen we op de terugweg nog een mooie tapuit tegen:

20161015-tapuit

De tapuiten hebben het moeilijk in ons land en deze soort staat dan ook bij ons op de Rode Lijst.  Nog even langs de vogelhut bij de Westerplas. Daar zwom een dodaars vlakbij:

20161015-dodaars

Ook zagen we nog een ijsvogel langsflitsen. Het felle blauwe was onmiskenbaar. De foto is slecht, maar het gaat om de beleving 😉 :

20161015-ijsvogel

Later die avond zijn we om 22.00 uur nog op de fiets gestapt. Voor de fotoclub hadden we nog een opdracht om een foto te maken met het thema avond/nachtfotografie. Mijn bedoeling was een mooie sterrenhemel te fotograferen, met iets op de voorgrond om diepte in de foto te geven. Helaas was het de hele week bewolkt. Maar deze laatste avond brak de lucht toch wat. Toen ik wat sterren zag, hebben we een poging gedaan. Jammer genoeg was het ook rond volle maan en dan heb je weer last van te veel licht…

20161015-sterren

Aan de ene kant was het donker en zag je sterren, aan de andere kant had je erg last van het maanlicht:

20161015-maanlicht

Uiteindelijk is het deze foto geworden, genomen vanaf de bunker De Wasserman:

20161015-avond-nacht

Het licht van de vuurtoren gevangen boven de duinen.

De volgende ochtend vertrokken we weer naar huis. Vanaf de boot zagen we een paar grote groepen eidereenden voorbij komen, prachtige dieren om te zien:

20161016-eidereenden

20161016-eidereenden-2

 

 

 

 

 

Schier II

Inmiddels via Waarneming.nl vernomen dat de in het vorige blog genoemde pieper inderdaad een oeverpieper is, dus weer een nieuwe soort voor mij! Dat brengt mijn lijst op 193 verschillende vogelsoorten, zie mijn vogelalbum op mijn website.

We zaten elke dag op de fiets en af en toe gingen we naar het strand om vogels te kijken. Er stond een stevige, koude wind, haast te koud om er lang te blijven staan. Prachtig om te zien hoe een groep drieteenstrandlopers voorbij vloog:

20161012-strandlopers

Heel jammer dat je zelfs vanaf Schiermonnikoog de windmolens in Duitsland kunt zien:

20161012-windmolens

We hadden ons aangemeld voor een bezoek aan het vogelringstation op Schiermonnikoog. Het leek me erg interessant om te zien wat voor werk men daar verricht. Ook hier zijn veel vrijwilligers bezig met het in kaart brengen van aantallen en andere bijzonderheden van vogels:

20161012-vrs1

In netten worden vogels gevangen en nee, het is niet zielig. De vogels vallen in een soort buideltje, worden er heel snel uitgehaald en gecontroleerd op vetgehalte, vleugellengte en gewicht. Elke vogel krijgt een ring met een nummer en aan de hand van dat nummer kan de vogel gevolgd worden. Mocht deze opnieuw gevangen worden dan weet men precies om welke vogel het gaat. Natuurlijk vangt men ook wel eens vogels die al een ring hebben, soms vangt men zelfs een vogel terug die de vorige dag net geringd is… Die wordt dan snel weer vrij gelaten.

20161012-vrs2
Roodborst wordt geringd.
20161012-vrs3
Vetgehalte van een vink wordt bekeken.
20161012-vrs4
Vleugellengte van een roodborst wordt gemeten.
20161012-vrs5
Aan de hand van documentatie kan de juiste leeftijd worden vastgesteld.
20161012-vrs6
Goudhaan

Opvallend was dat de vogels haast geen vetreserve hadden. De verklaring is dat ze door hun reis vanuit het hoge Noorden, alle vetreserves hebben opgebruikt. Ze komen aan land om aan te sterken om daarna verder te kunnen trekken naar hun overwinteringsgebied. Na het ringen, meten en wegen worden de vogels weer snel vrij gelaten. Het was erg interessant om te zien hoe dit allemaal in z’n werk gaat. Als je het leuk vindt dan kun je de website van dit vogelringstation bezoeken.

Tijdens het eten in ons hotel was het toch net alsof de zon ons uitlachte… Dit is geen bewerking, de foto komt zo uit de camera!

20161012-zonsondergang

De volgende ochtend even weer langs het strand. Grote groepen meeuwen zaten met de rug naar de wind:

20161013-meeuwen

Ik zag een groepje bontbekplevieren:

20161013-bontbekplevieren

Wandelaars, waarbij het lijkt of het schip zo het strand opvaart. Gezichtsbedrog.

20161013-wandelaars

Fietsend door de duinen zagen we later een slechtvalk jagen:

20161013-slechtvalk

en een bijna witte buizerd in een boom:

20161013-buizerd

Terug bij de Westerplas dacht ik een kleine zwaan te zien. Deze soort lijkt wel op de wilde zwaan, maar er is een duidelijk verschil in grootte van de gele vlek op de snavel. Ook de vorm van de kop verschilt. In ieder geval zorgt deze zwaan inmiddels voor een behoorlijke discussie want de kenners zijn het niet eens of het nou een kleine of een wilde zwaan is.  Mysterieus…

20161013-kleinezwaan

Er werd ook ineens een koereiger gemeld en warempel wij zagen hem bij de koeien in de wei! De Koereiger behoort tot de reigerachtigen. Het is een kleine witte reiger, die zoals de naam al zegt vaak tussen het vee loopt. De gebieden waar de Koereiger oorspronkelijk voorkomt liggen in Spanje, Marokko en rond de Rode Zee. De soort is in opkomst vanuit het zuiden. Sinds 1973 zijn er gemiddeld 3 tot 4 exemplaren per jaar waargenomen in Nederland, de laatste jaren iets meer. De Koereiger heeft onlangs ook gebroed in Nederland (bron: Waarneming.nl)

20161013-koereiger

Het is een kleine reiger, hier geplaagd door de kraaien en kauwtjes:

20161013-koereiger-2

Wordt vervolgd.

 

 

Weblog van Lenie Doornkamp