IJsvogelproject

Eerder, in week 13 van het 52 weken fotografieproject, schreef ik al over het ijsvogelpaar dat ik heb gezien. Ik ben nu een paar keer geweest om ze te volgen in de aanloop naar nestbouw en jongen. Duidelijk was dat ze een nest hadden gegraven en het vrouwtje verbleef daar ook veel. Vermoed werd dat ze al een paar eitjes had gelegd omdat er meerdere paringen waren gezien.

De eerste vogel die ik aantrof was een witgat. Die kondigde zichzelf luid aan en ging pal voor mijn neus op een eilandje zitten. Een mooie kans om foto’s te maken van deze steltloper:

witgat

Een witgat lijkt veel op een bosruiter, maar duidelijk verschil is bijvoorbeeld de oogstreep. Deze loopt bij een witgat tot het oog en gaat bij een bosruiter voorbij het oog. Verder heeft een witgat groene poten en een bosruiter gele.  Binnen twee minuten was de witgat weer gevlogen.

Gelukkig lieten de ijsvogels ook niet lang op zich wachten. Een paar minuten later hoorde ik al het hoge geluidje en ging het mannetje op een tak zitten bij het nest. Hij was erg alert op wat er overvloog, misschien een roofvogel?

ijsvogel man

 

Hij was deze ochtend behoorlijk bezig zijn vrouwtje het hof te maken, hij bood haar continue visjes aan. Dat gedrag had ik nog nooit eerder gezien en ik vond het prachtig om te volgen.  Ik denk dat hij haar doorgeseind had dat hij wat voor haar ging halen, want toen hij wegvloog kwam zij tevoorschijn en ging op de tak zitten wachten:

ijsvogel vrouw

Korte tijd later was hij terug en wat ben ik blij met deze foto:

ijsvogel man met vis

Ze was er eerst niet happig op, deed net of ze het visje niet wilde.

ijsvogelstel met vis

Ze bleef er mee in de snavel zitten en de man  vloog even weg

ijsvogelstel met vis

en kwam weer terug

ijsvogelstel met vis

Toen besloot ze alsnog het visje op te eten:

vis

vis

Door het steeds veranderende licht krijg je ook andere foto’s:

ijsvogelman

Ik kan er gewoon niet genoeg van krijgen, zo mooi vind ik dit.

met vis

De visoverdracht is telkens een mooi moment:

visoverdracht

Helaas las ik vanavond op Facebook geen mooi bericht over ‘mijn’ ijsvogels. Er is een tweede vrouwtje op komen dagen. Zij heeft fikse ruzie gemaakt met het eerste vrouwtje en ook zijn er foto’s dat een vrouwtje met een ei in haar snavel zit. Grote kans dus dat het eerste legsel verloren is gegaan. En welk vrouwtje zit nu in het nest?

Ook dit is natuur,  maar niet zo’n mooie kant ervan. Afwachten maar wat er gaat gebeuren…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Oehoe’s

Als je van vogels houdt dan let je automatisch ook op bijzondere soorten. Een mooie website om te volgen is daarbij uiteraard waarneming.nl. Maar ik ben niet altijd in staat om achter alle bijzondere soorten aan te gaan, ik wil dat ook niet want dat is letterlijk een gejaag. Er zijn mensen die het hele land doorkruisen op het moment dat ergens een melding is van een bijzondere soort. Op zich heb ik er wel bewondering voor dat men dat wil en kan doen! Maar ik ben tevreden met wat ik voor de lens kan krijgen binnen redelijke afstand.

Als de gelegenheid zich voordoet dat we ergens anders in het land moeten zijn dan kijk ik altijd even ‘wat er in de buurt zit’. Zo waren we afgelopen weekend met de camper in Noord-Brabant voor een afspraak (onze camperbelevenissen kun je volgen op ons gezamenlijk blog). Niet direct in de buurt, maar wel te doen voor ons omdat we er voor ons plezier op uit waren, had ik de oehoe in de steengroeve bij Winterswijk op het oog. Deze prachtige uil stond al lang op mijn wensenlijstje.

Het leuke is dat er een tijdje terug een melding kwam van de boswachters in Sellingen, voor ons dichtbij. Er was een oehoe gehoord! Maar om die te zien te krijgen, dat valt nog niet mee.
Daarom gingen we naar de steengroeve en op aanwijzing van anderen zagen we de vrouw al gauw zitten. Wat een schitterend dier! Ik had de telescoop mee omdat een telelens van 400 mm niet gauw toereikend is op zo’n afstand. Door de telescoop zag ik dat de oehoe ook 2 jongen had. Prachtig!

oehoe met jongen

De twee jongen zitten links achter de oehoe. Grijze pluizebollen.
Iemand anders zag ineens de man oehoe ook zitten, deze is iets kleiner. Maar hij zat achter een struik en was niet mooi in beeld. Maar toch. Wil je graag een oehoe zien, zie je er eigenlijk vier! Hoe mooi is dat…

oehoe man

Als je even let op de gele poten onderin beeld, dan vind je ‘m wel. Geen duidelijke foto, met de telefoon door de telescoop en dan ook nog achter takken. Maar als je daar staat en dit ziet, dat is zo mooi!

Een oehoe is de grootste uil ter wereld lees ik op de website van de vogelbescherming. Het vrouwtje is 67 cm hoog en het mannetje 61. De oorpluimen alleen al zijn 8 cm. En dan die gele ogen… ik vind ze geweldig!

 

 

 

Week 15 van het 52 weken fotografieproject.

Voor week 15 heb ik twee weken geleden een foto gemaakt. Het onderwerp is “inleidende lijnen”. We waren in Scheveningen op het strand en ik zag daar het kunstwerk “Ringen aan zee”. Het is ontworpen door Bruno Doedens in het kader van 200 jaar badplaats Scheveningen. Met behulp van graafmachines zijn 20 ringen gegraven. Via een middenpad kun je er tussendoor lopen. Er is 20.000 kubieke meter zand verplaatst en als je alle paden in het object volgt dan ben je 5 kilometer aan het lopen. Tot vandaag, 12 april, is het kunstwerk te bezoeken. Het zal langzamerhand door de natuur weer worden overgenomen.

Voor de inleidende lijnen ben ik even op zoek gegaan naar het juiste standpunt. Eerst een foto in kleur, later heb ik deze omgezet in zwart wit. Die vind ik wel wat mooier.

week 15

week 15 in zwart-wit

 

52 Weken Fotografieproject – week 14

‘Lensflare’ is het onderwerp voor week 14. Niet eenvoudig vond ik. Terwijl lensflare wel eens onbedoeld op een foto verscheen, kreeg ik het nu amper voor elkaar om het bewust in beeld te krijgen. Na wat zoeken op internet las ik zelfs tips over hoe je het bewust in je foto zet met behulp van Photoshop. Maar dat gaan we niet doen natuurlijk, dat is mij te min 😉 Dus, terwijl we een paar dagen met de camper weg waren, dook ik af en toe met mijn camera op wat struiken om tegen het licht in te fotograferen. Want dat is waardoor je lensflare ziet verschijnen, wanneer direct licht reflecteert op de lens. Soms zie je dan wat bolletjes op een rij, maar het kan ook een vage witte waas zijn. In deze foto vind ik het nog het meest duidelijk op de bovenste bloeiwijze van de plant:

Lensflare

Vanmorgen heb ik een nieuwe poging gedaan die achteraf gezien niet gelukt is. Want in plaats van lensflare is hier het zogenaamde bokeh effect ontstaan. Desondanks wel een mooie voorjaarsbloeier:

bokeh

Wat ik in mijn hoofd had is deze keer niet echt gelukt. Volgende keer beter.

Weblog van Lenie Doornkamp