Category Archives: Druppels

Duizend zeepbellen.

Vorst… nachtvorst en een beetje mist, dus rijp aan de bomen en struiken. Het geeft gelijk een winters gevoel. Ik vind dit heerlijk weer, vooral als de zon er bij schijnt. Van een aantal mede-fotoclubleden heb ik vorig jaar prachtige foto’s gezien van bevroren zeepbellen. Het is mij nog nooit gelukt hier ook een mooi resultaat mee te halen. Vanmorgen dacht ik: oké, poging zoveel. Ergens moeten wij nog van die flesjes bellenblaas hebben voor de kleinkinderen. Ik heb ze gevonden maar helaas was er 1 leeg en de ander bijna leeg. Toch heb ik er nog mooi mee kunnen spelen. Alleen het resultaat is niet zoals ik had gehoopt! Zoals de titel van dit blog al aangeeft heb ik wel duizend zeepbellen geblazen, waarvan er 999 direct kapot gingen zodra ze ook maar ergens mee in aanraking kwamen. Ik doe vast iets niet goed…

Boven het bevroren grasveld in de schaduw:

20161205-zeepbel-2

Onder de kastanjeboom:

20161205-zeepbel-3

Feit is dat dit best moeilijk is (of ik doe te moeilijk, dat kan ook).  Want wat je wilt is een zeepbel die op een leuke plek (in verband met de achtergrond) gaat liggen. De bedoeling is dan dat er van die mooie vorstveren op ontstaan. Wat je ook wel op de ramen ziet als het vriest. Uit de wind en uit de zon is ook heel belangrijk want anders gaat ‘ie daardoor alleen al snel kapot. Maar allereerst moet er dus wel eentje gaan liggen zonder direct stuk te gaan! Om alle factoren de juiste rol te laten spelen heb je ook heel veel geluk nodig. Ik heb verschillende achtergronden geprobeerd: de heg, een stapel stenen en de tuintafel. Bij de heg ontdekte ik dat al die takjes en bevroren blaadjes eigenlijk obstakels waren voor de zeepbellen. Pats dus. Op de stenen lukte het eerst ook niet, ik vond die ondergrond niet zo mooi, maar ja je probeert wat. Toen ik de moed al begon op te geven zag ik ineens dat er 1 zeepbel was blijven liggen op een steen… wow mazzel. Gauw het statief naar beneden laten zakken en foto’s maken.

20161205-zeepbel

Toen zag ik dat er ook al een half bevroren stuk zeepbel op de voorgrond lag. Die had ik dan al gemist… Deze foto vind ik redelijk. Wat mij stoort is de lichte streep op de achtergrond. Dat is de stam van een appelboom waar de zon op scheen. De bol had scherper gekund. Het licht op de bol vind ik wel weer mooi. ook zijn er wel de ‘vorstveren’ op te zien. Wat je ook ziet op deze foto is een heel klein iniminie zeepbelletje. Die zag ik later ook op de tuintafel liggen toen ik daar nog wat pogingen deed een mooie zeepbel te laten bevriezen. Het spul was inmiddels op en ik had nog gauw wat bijgemaakt met afwasmiddel. Maar vanaf dat moment kon ik geen mooie bellen meer blazen, de verhouding was denk ik niet goed. Bij -5 graden was het me inmiddels ook koud genoeg. De vogels waren erg onrustig want die wilden natuurlijk bij het voer in het vogelhok. Doordat ik daar steeds in de buurt was, gingen ze van de heg naar de coniferen en weer terug. Ik dacht ik ga maar weer naar binnen. Toen zag ik ineens dat hele kleine belletje op de tuintafel. Echt niet meer dan een anderhalve centimeter in doorsnee! Helaas was het geen complete bol meer. Maar hierop zie je wel weer die mooie ‘vorstveren’.

20161205-zeepbel-4

Al met al heb ik mij er bijna een uur mooi mee vermaakt. Tot slot heb ik nog de focus stacking techniek toegepast op wat bevroren planten. Die foto’s moet ik nog samenvoegen, dus die komen later.

 

 

Reigers en herfstkleuren

Je ziet ze overal: blauwe reigers. In onze woonomgeving zag ik dit najaar ook weer veel jonge blauwe reigers. Die moeten op een gegeven moment hun eigen voedsel zoeken en zwerven dus uit. Daardoor staat er weer regelmatig een blauwe reiger bij onze vijver. Ik zie ‘m ook wel eens op het dak van de garage staan, of bij de buren. In de vlucht bekeken zijn het best mooie vogels:

20161026-blauwereiger

Veel mooier nog zijn de grote zilverreigers. Prachtig wit en daardoor lijken ze heel statig. Ze zijn ook erg schuw, bij het minst of geringste vliegen ze op. Je kunt ze op afstand wel fotograferen, maar moet er niet te dichtbij komen. Ik zag een grote zilverreiger relaxen in het Lofar-gebied.

20161026-grotezilverreiger

Even later had ik ze beide ‘gevangen':

20161026-reigers

Eind oktober ben ik nog een dagdeel in een vogelkijkhut in Emmen geweest. De hut is nog niet zo lang in gebruik. Ik vind het leuk om dit in eigen omgeving te kunnen doen, handig als je niet altijd goed mobiel bent. Je zit er lekker rustig, alleen. Het is dan natuurlijk wel afwachten welke vogels er voor de hut verschijnen. Meestal zijn er ook de vogeltjes die in je eigen tuin ook voorkomen, zoals de koolmees:

20161029-koolmees

en de fazant:

20161029-fazant

Fazanten lopen ‘s winters ook vaak in onze tuin. Maar zo mooi kleurrijk krijg ik de haan er thuis niet op. Het licht was hier zo veel mooier. De kleuren in de achtergrond passen mooi bij de fazant.

Pimpelmees was er ook:

20161029-pimpelmees

Op een gegeven moment verschenen er twee geelgorzen:

20161029-geelgors

een vrouwtje (boven) en een mannetje:

20161029-geelgors-man

Een ekster zat zo dichtbij dat ik hem niet volledig in beeld kreeg:

20161029-ekster

Een winterkoning kwam ook poseren:

20161029-winterkoning

en een bad nemen:

20161029-winterkoning-2

En dan maar schudden tot je weer droog bent:

20161029-winterkoning-3

Er kwam zelfs nog een libel in de zon zitten:

20161029-libel

Wil je meer weten van de vogelhut in Emmen, kijk dan even op de website van HJ Vogelkijkhutten (klik).

Vervolg boomkikkerworkshop: in de vogelhut.

Zoals gezegd zocht ik de schaduw op en ben een poosje in de vogelhut gaan zitten. Toevallig was deze door de Vogelbescherming uitgeroepen tot vogelhut van de maand september 2016, las ik later. Het is altijd afwachten wat er voor je neus komt zitten. Vooral midden overdag, als het ook nog warm is, reken je nergens op.

Zodra je rustig zit, zonder bewegingen te maken, verschijnen er altijd vogels. Als eerste een heggenmus:

20160910-heggenmus

In de waterbak op de voorgrond dook af en toe een kikker op:

20160910-kikker-4

Wat ik ook altijd een leuk vogeltje vind is de boomklever, nooit in mijn tuin, dus altijd genieten als ik ‘m zie:

20160910-boomklever

Een badderende koolmees:

20160910-koolmees-bad

Een vink:

20160910-vink

Een jonge grote lijster:

20160910-grote-lijster

Een tjiftjaf:

20160910-tjiftjaf

Tot slot vrouw zwartkop die ook even van een bad genoot:

20160910-zwartkopvr-bad

Zo had ik in korte tijd toch weer een leuk aantal soorten. Ik verheug mij er al op als onze tuin zover klaar is dat we een vaste plek hebben om vogels te kunnen observeren. Ben benieuwd wat er weer allemaal te zien is de komende maanden. Eerst gaan we binnenkort nog een andere vogelhut bezoeken, mijn ega en ik. Het blijft leuk!

 

Weidebeekjuffers

In de grensprovincie Groningen  stroomt de Ruiten Aa . De Ruiten Aa is een voormalige veenbeek. Door veenontginning en ruilverkaveling was van het oorspronkelijke beekdal weinig over. Maar in het kader van de Ecologische Hoofdstructuur in Westerwolde mag de Ruiten Aa weer meanderen en worden de oevers langzamerhand natuurvriendelijker. Dammen verdwijnen en maken plaats voor duikers en bruggen (bron: Staatsbosbeheer). De beek stroomt weer lekker door.

Wij wonen in Drenthe, maar een paar kilometer verderop is de provinciegrens, dus qua natuurbeleving is het fijn dat je verschillende kanten op kunt. Vanmiddag ben ik met buurvrouw Jannie naar Smeerling gereden. Daar in de Ruiten Aa is het een ideale biotoop voor weidebeekjuffers.

20160718-weidebeekjuffer

Weidebeekjuffers zijn komen vrij algemeen voor bij stromend water van redelijke kwaliteit. In het westen van Nederland zijn ze wel veel schaarser en vaak betreffen waarnemingen hier zwervende exemplaren. Ze hebben water met redelijk wat zuurstof nodig om zich goed voort te kunnen planten. De hoogste dichtheden vinden we op plaatsen met een afwisselend, natuurlijk verloop van de beek, waardoor snel en langzaam stromende delen aanwezig zijn. Het water moet ten minste voor een deel in de zon liggen (bron: Vlinderstichting).

Het is beslist niet gemakkelijk om de weidebeekjuffers in de vlucht te fotograferen. Alhoewel het een prachtig gezicht is, het zijn net kleine helicopters. We zagen er wel een stuk of acht, ze vlogen maar heen en weer:

20160718-weidebeekjuffer-3

20160718-weidebeekjuffer-7

Ook als ze op begroeiing zitten zijn ze lastig vast te leggen:

20160718-weidebeekjuffer-2

Het mooist is als ze vrij zitten, dan kun je ze mooier fotograferen. Maar vaak zitten ze maar even en vliegen al weer weg. Al met al heb ik toch wat leuke foto’s kunnen maken:

20160718-weidebeekjuffer-4

Pas thuis op de computer zag ik dat er ook vaak een vrouwtje in de buurt van een mannetje vloog, ter plekke had ik dat niet eens gezien. De vrouwtjes zijn groenig van kleur:

20160718-weidebeekjuffer-5

20160718-weidebeekjuffer-6

Gelukkig ging er een vrouwtje even zitten, zodat we haar ook vast konden leggen:

20160718-weidebeekjuffer-vr

Een mannetje poseerde even later op dezelfde plek:

20160718-weidebeekjuffer-mnl

We waren eigenlijk op zoek gegaan naar de groene glazenmaker. Een libel die vrij zeldzaam geworden is. Deze libel stelt hoge eisen aan de omgeving en zet de eitjes alleen af in krabbenscheer. Helaas hebben we geen groene glazenmaker gevonden, wel sloten vol krabbenscheer…

Maar al met al waren het weer een paar leuke uurtjes in de natuur. Liever genieten van al dit echte moois, dan met de telefoon in de hand naar virtueel ongedierte lopen zoeken 😉